Lehia

Elixabet Etxandi

Elixabet Etxandi

2019-11-12

Lehia –

Doinua: habanera (edozein)

 

Kazetariak hurbiltzen

zaizkigu mikroa gora:

“Ze helbururekin egun

etorri zara bertsora?”

“Ahal bada gozatzera,

ongi pasatuz denbora,

Egon nahi dut bestekin

edo nerekin gustora.”

Baina gure hitz politek

poesi ta metafora

Ezin digute atera

konkurentzia kanpora.

Itxuren antzezlanean

kontraesana da moda,

Nehoiz ez dago lehiarik

baina lehia beti hor da.

 

 

Ze kriterioen bidez

epai daiteke nibela?

Gipuzkoan, Miribillan,

edo Barakaldon gela:

Txapelketak bete dira

Disney parkeak bezela,

Giro informala berez

izan daiteke itzela:

Baina egun “normaletan”

plaza hutsa da, goibela.

Lehiaketaren estresa,

puntuazio epela,

Gure arteko lehia,

nor gehiagoka krudela:

Kasik sinetsiko nuke

publikoak nahi duela.

 

Sistema honek lehia

inposatzen digu noiznahi,

Etengabe sailkatuaz

gure izen, gure dohai.

Sare sozialen bidez,

txio batez zenbat epai,

Komunikabideetan,

bertso munduan ere bai.

Bertsoa merkatu bat da,

bere mercatoaren zai,

A, B, Cka konparatzen

ohitu gaituzte orai.

Imaginatu mundu bat,

non ikusteko garen gai:

Gure ondokoa lagun,

gure gainekoa etsai.

 

Lehiaren aurka zer egin?

Nik pentsatu nahi nuke

osotasun bat garela,

dugula mila bertute.

Zaintzarekin begiratuz,

elkartasunez entzute,

Kolektiboa martxan da

bakarkakoaren truke.

Indibidualismoa

inposatua digute,

Horrela baita sistema,

horrela nahi baitute.

Kapitalismoa bada

lehia honen arkupe,

Sistema hau suntsitzeko

lehiatu behar genuke.

Lehia