Aitatasuna

Felix Zubia

Felix Zubia

2022-02-09

Aitatasuna –

Doinua: Sagutxo txikiekin

 

 

Gaur dela harmar urte

egin nintzen aita,

orduztik nabil gure

txikiei jarraika.

Une gogorrak batzuk,

gozoak hamaika,

horietako zenbait

nahi nituzke aipa,

pasatu zaidan gauza

ederrena baita.

 

Lo egiteko txarrak

lehen bi urtetan,

ordu txikitan esna

jira eta bueltan,

Amonak esan zidan

“ez egon penetan,

istori merezia

duk hori benetan,

heu ere halakoa

baitintzen umetan”.

 

Etxean deskantsurik

nola ez zegoen,

kotxea eragiten

bazen nahiko kemen,

une batez isilik

baitzeuden bederen,

ohituraren ohituraz

pentsa, mekasuen,

Eroskiko gurdia

eragiten nuen.

 

Oinez ikasi eta

jolasteko grina,

parkea bihurtu zen

nire ofizina.

Txirristan, zintzilika,

orduak, makina,

horrela etorri zen,

zeinek imajina,

zabuari bultzaka

besotako mina.

 

Pirritx eta Porrotxen

zinta ehun aldiz,

Astonauta kantatu

dugu behin da berriz,

Ipuin bera sei bider

esana da Felix,

erotuta nengoke,

esaten dut egiz,

halako zoriona

sortuko ez balitz.

 

Pixka bat hazi eta

akabo txirrista,

eskola bukatzean

zeinek segi pista.

Euskal dantza, musika,

makina artista,

kirola ez dugu ba,

utziko erdizka,

aita bihurtu zaigu

etxeko taxista.

 

Ibilerak ez dira

oso erosoak,

eta denen premia

daukate gaixoak.

Aita-amek watsapp-ez

nolako pausoak,

hasten dira nahasteak

eta erasoak,

haurren gauza txarrena

dira gurasoak.

 

Umeak izateak

badu bere mauka,

haiekin ikasten da

tirriki-tarraka,

txorien txanda orain,

aukera aparta,

txirrina, hegabera,

txonta, marikaka,

etxean haur bat dunak

mugarik ez dauka.

 

Aurretik izan nintzen

saltsa denen arrain,

bikotea jartzeko

askotan buruz gain.

Umeak izateak

lotura du ordain,

Felix Zubia zena,

niretzako bikain,

Jon da Olatzen aita

bihurtu da orain.

 

Nahiz batzuetan egon

zoratu antzean,

nahiz eta onak txarra

eduki atzean,

bi lore sortu ziren

nire bihotzean,

eta sari eder bat

egun bakoitzean,

haien besarkada bat

etxera heltzean.

Aitatasuna