Zahartzea

Felix Zubia

Felix Zubia

2022-03-21

Zahartzea –

Doinua: lagundurikan danoi II

 

 

Ilea bakandu zait,

kopeta zait i(g)o,

masailari zimurrak

atera zaizkio,

Mitxelinak ugaldu,

denbora medio,

azala mantxaz bete,

zer erremedio,

“Felix, zahartzen ari haiz”

ispiluak dio.

 

Ilobengana pixkat

zuzentzean bista,

alturaz pasa naute,

ez daude erdizka.

Heldu bihurtu dira

umeak utzita,

haiek gorantz badoaz

hemen da logika,

geroni ez al gaude

zahartzen hasita?

 

Zahartzea da gazteak

ezin ulertua,

euren lehentasunak

zein pentsamentua,

arazoen aurrean

daukaten hautua.

“Zer gertatzen zaik, Felix?”,

nago galdetua,

zahartzen ari naizela,

hori da kontua.

 

Parrandara irtenda,

tabernara sartu,

hobe nuke ez banintz

hortara ausartu.

“Denak umeak dituk,

ez al haiz ohartu”,

tokiz kanpo zeharo,

azkena dut hartu,

garaia joan dela

beharko onartu.

 

Zahartzea da alboan

hiltzen ikustea,

ahul daukagu hura,

gaizki da bestea.

Bizitza uneetan

oso da tristea,

komeni da umore

onari eustea,

eta une ederrak

zaintzen ikastea

 

Denborak bihotzean

orbaina dit laga,

gogoa ahuldu zait,

buruan ikara.

Umore beltza jarriz,

arrazoia hara,

aurrerantzean ere

moldatuko gara,

ez zahartzea askoz

okerragoa da.

 

Zahartzea

 

Zahartzea