Ekainaren 12an, 64 urte zituela hil zen Tomasita Quiala Kubako izar handia. Azkeneko aldiz, 2018an etorri zen Tomasita Quiala repentista Euskal Herrira, bertsozale elkarteak antolatutako inprobisazioaren nazioarteko topaketa batzuen bidez. Dena hartzen zuen gogoan eta denari ematen zion “bertso” forma.
EHUren marka berritzeko unea baliatu dute hari ereserki bat egiteko. Jone Uriak jarri dizkio hitzak: «Nahiko unibertsala edo atenporala da, eta unibertsitate honi nahiko lotua»
Uda ez da garai indartsua izaten bertso-eskolentzako. Nik neuk, pena handiz agurtu ditut Donostian edukitzen ditudan ikasleak. Har ezazue atseden behar beste, gero indartsu itzultzeko. Hori omen da oporraldien zentzua. Espero dut irailean hiru gazteak gogoz etorriko zaizkidala, ikasten, hobetzen eta ondo pasatzen jarraitzeko irrikaz. Hala joaten nintzen ni ikasturte hasierako klaseetara.
Azken aldi honetan, gauza batengatik ez bada, bertzearengatik, nahi baino joan-etorri gehiago egin behar izan ditut Iruñera. Baztan-Bidasoan, aski ongi dakigu Mugairen hasten dela Belateko malda. Ez, ez digu Xabier Letek gogorarazi beharrik.
Oria ibaiaren bi aldeetara eratutako herria da gurea, urte luzetan ibaiari bizkar emanda bizi izan bada ere, Europako zikinena omen zen garaitan, kiratsa eta aparra besterik ez baitzerion. Gipuzkoako hiriburua izan gineneko itzalak, Uzturre mendiarenak bezainbeste estaltzen du oraindik Tolosa, bertakooi maiz salatu izan zaigun xobinismoa elikatzen jarraitzen duela. Babarrunek, Inauteriek, gozo eta haragi feriek, edo euskarak famatutako gure herri xelebre eta ero xamar honetan bizi garenontzat, nekez aurkituko duzu bizileku hoberik.
